Incredible India


I was starting from Chennai to Madurai. It was going to take 8 hrs by train and I will reach by 8:30 PM. So my anni (bhabhi) gave me a box with lunch. Usually I am against carrying such stuff. But perhaps ageing (31) has changed me a little bit. I did not make any fuss and accepted the “tiffen box”. There was only one request – “don’t forget to bring it back” :) I have to give some background here. I have a notorious reputation of forgetting things (in fact it’s so common among my bros that all bhabhi’s gang up on this topic when we meet together). My brother came to rescue, “amaa thanga thatta koduthu vidura” (hmm… that is a golden plate or what). I promised myself that I will not forget and decided that I will be “double” careful. My bro gave me a tip, after eating put the box in your laptop bag!

When I reached railway station, I realized my e-ticket for AC chair car got cancelled as it did not move. I decided to take an unreserved ticket and travel with the crowd so that I did not have to wait longer to see my son and wife. In a way I did want to enjoy going in unreserved compartment. :) After 7 years in US one misses a few things I guess. I was lucky to get a seat. I was trapped in a seat with so much crowd standing that moving out of seat for say going to loo was out of question. The problem with unreserved compartment is that food or pantry services are not available when the train is in motion – partly because of the crowd and mainly because the unreserved compartment is cut off from the rest of the vestibules without a connecting path. So the personnel from pantry car can’t come to UR compartment. So the tiffen box was a boon – really! I felt hungry in between the journey and ate the delicious contents of the tiffen box. I had a good habit of thanking people then and there. So I called up my anni and conveyed how tasty the food was and how I would have had to stay hungry had I not carried it in unreserved compartment.

I stacked some more “Manapparai” murukku, a delicacy from the place I grew up (Manapparai) on the way, in the bag I carried for the tiffen box.   Because of incessant rains, I reached Madurai one and half hours late. I just had to get in the crowd and the next thing I found myself in the platform ;) Took an auto without wasting much time and was on my way to wify!

Half way thru a lightning struck! What the heck? I had forgotten to take the bag with tiffen box and manapparai murukku!!! I asked the auto to turn about and go back to station. It was not about the monetary value or anything just that when someone had been so kind I can’t be so careless. I was so ashamed that I spent about one hour searching, walking all the way to the end of the train to the unreserved compartment, asking people whom I should talk to for “lost and found” service(in Indian Railways unreserved compartment!!?? I just lost my sanity). My efforts turned futile. Not losing hope I went to the railways police station and gave a verbal complaint (!!! Come on) b4 leaving to my in-laws place. This time I did not want to take an auto instead took a public bus. I felt so bad that I wanted to deprive myself of any comforts!

I started lamenting to myself on my way. What the heck – I called her up thanking when the true thanking wud have been to bring back the box thoughtfully filled with other delicacies and then thanking in person. If only I had not forgotten! After two stops in the bus one thought came to my mind. Was calling her less important than not forgetting? Isn’t it a paradox that when reflecting on past we always want negatives to have been avoided and take the positives for granted??? Like in this case, I should have avoided the “forgetting”; calling her back was not a big deal against not forgetting. Let us for one minute think of the vice versa: Negatives would have happened and the positives doesn’t happen. Had I not called her on the way, I wouldn’t have had the face to show up and say “I forgot”! Since I called her in between that at least gives a true picture of me – that I am careless in some things and I am caring (show love/thanks) in other things. Wud our life be better if we don’t take our positives for granted and be over critical on our negatives??!!

பாரதியின் சுயசரிதையிலிருந்து ஒரு கவிதை என்னை இதை எழுத வைத்தது. இது வளையத்தில் எனது முதல் தமிழ் படைப்பு!

தகப்பர்கள் தினத்தை (இது சரியான தமிழாக்கமா? :) ) முன்னிட்டு என் மிக நெருங்கிய நன்பர்கள் சிலருக்கு இந்த லிங்க்கை அனுப்பி இருந்தேன்: http://in.yfittopostblog.com/2010/06/21/my-fathers-son/

இதை படித்த என் நன்பன் அர்விந் ராஜேஷ் பதிலுக்கு பாரதியின் சுய சரிதையில் தனது தந்தையின் பிரிவை பற்றி எழுதி இருந்ததையும், சுஜாதா பாரியின் மகளிரின் கையறு நிலை குறித்த “அற்றை திங்கள்…” பாடலை ஹைக்கூ எனக்குறிப்பிட்டதையும் மேற்காட்டி மின் அஞ்சல் எழுதி இருந்தான். பாரதியின் ஒவ்வொரு வரிக்கும் நான் ஒரு பதிவு எழுதலாம்!

மிகச்சமீப காலத்தில் ஒஷொ விவரித்த “agony” எனக்கும் வந்தது. லிங்க் கிடைக்காததால் படித்ததை விவரிக்கிறேன்: ஒரு குருட்டு நாடொடி இருக்கிறான். தினமும் நடக்க உதவியாக கைத்தடி ஒன்று வைத்து கொள்கிறான். ஒரு நாள் இரவு அவன் தூங்கும்போது கைத்தடி உருண்டு திண்ணையிலிருந்து விழுந்து விடுகிறது. அதே இடத்தில் ஒரு பாம்பு தடி போன்று நீண்ட நிலையில் பனிக்கால இரவில் விரைத்து விடுகிறது. காலையில் எழுந்தவன் பாம்பை தடியாக எடுத்துக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பிக்கிறான். இதை பார்த்த வயொதிகர் ஒருவர் குருடனிடம் “நீ கொண்டிருப்பது தடி அல்ல பாம்பு” என்கிறார். தனக்கு பாதகம் செய்ய எண்ணுகிறாரோ என்றும் இயல்பால் தனக்குள்ள பிற குழப்பங்களாலும் தான் தடி என்றென்னும் பாம்பை தூக்கியெரிய மறுக்கிறான் குருடன். இறுதியில் பாம்பு கடித்து மடிகிறான். தன் பேச்சை கேட்காமல் குருடன் பாம்பை கைப்பிடித்து சென்றபோது வயோதிகருக்கு ஏற்படும் உணர்வை வேதனை என்கிறார். தனக்கும் பல சமயம் இது நடந்ததுண்டு என்கிறார்.

சில நாட்கள் முன்பு என் மிக நெருங்கிய உறவினர்கள் சிலருக்கு சொத்து பிரச்சினை. ஒவ்வொரு சராசரி இந்தியனும் சந்திப்பது – சாமானியரில் இருந்து அம்பானிகள் வரை ;). இதை எனது உறவினர் நால்வர் படித்தால் மூவர் “நம்ம பத்தி தான்யா எழுதிருக்கான்” என்றெண்ணும் அளவுக்கு common! ஆனால் இந்த சொத்து பிரச்சினை வரை கடந்து சென்று விட்டது. வயதான தந்தையிடம் மல்லுக்கு நிக்கும் மகனது வாரிசின் படிப்பு நின்று போய்விட்டது. மகன்காரரிடம் என்னால் முடிந்தமட்டும் பேசிப்பர்த்தேன். தந்தை தரப்பிலும் பேசினேன். விலலுக்கு இறைத்த நீராயிற்று. Futility of my endeavors was hitting me! வேதனை. எனக்குதான் சரியா பேச தெரியலையோ?

சுய சரிதையின் முடிவுரையில் பாரதி எழுதுகிறார்:

“போன தற்கு வருந்திலன் மெய்த்தவப்
புலமை யோனது வானத் தொளிருமோர்
மீனை நாடி வளைத்திடத் தூண்டிலை
வீச லொக்கு மெனலை மறக்கிலேன்”.

அவர் அன்னையை கூப்பிட்டு “ஆன தாவ தனைத்தையுஞ் செய்வதோர் அன்னையே” தீர்வு சொல்கிறார். இதை விடுவித்து ஆத்திகமாய் பார்த்தாலும் நாத்திகமாய் பார்த்தாலும், the point is: “எவ்வளவு தான் திடமான தூண்டில் போட்டாலும் வானத்து மீன் சிக்காது”. முன்னால் காதலி, வார்த்தை கேளாத குருடன் போன்ற எந்த வானத்து மீனினாலும் வேதனை வேண்டாம். ஏனெனில் “பண்டு போனதை எண்ணி யென்னாவது?
சிலதி னங்கள் இருந்து மறைவதில்
சிந்தை செய்தெவன் செத்திடு வானடா!”

நம்மில் பலர் பல விதமான வானத்து மீன்களுக்கு தூண்டில் வீசிக்கொண்டு இருக்கிறோம். கேளுங்கள்: “எனது “வானத்து மீன்(கள்)” எவை?”

Thanks to: RR (Rohit) for initiating yfittoblog; Arvindh for Bharathi kavithaigal; Bharathi!!!

Amid all the number crunching in corporate finance and financial markets, happened to read this and liked it:

bg: Tom is an executive from France deputed to Delhi for six months to set up the MNCs Indian operations….

As darkness enveloped the neighbourhood surrounding his townhouse, Tom sat in his living room reflecting on his job. Outside, the night was filled with the sounds of barking dogs and the piercing whistles of the estate’s security patrol. “Each family here has its own security gaurd,” he explained. “But because gaurds fall asleep at their posts, our neighbourhood association hired a man who patrols the neighbourhood blowing his whistle at each gaurd post and waiting for a whistle in response.But now the whistling has gotten so bad that some families have begun paying this man not to whistle in front of their house. Incredible, isn’t it?”